Embrace forever...

2006-11-15T20:21:00.000-08:00

I'm leaving this shit. To where? It's for me to know and for you to find out.

2006-11-05T03:46:00.000-08:00

November 4, 2006 around 7:00 am:

I woke up to eat my breakfast and I took a bath getting ready for a day full of surprises.

9:30 am:

I arrived at McDonald's Alabang Town Center to finally meet my friends and to get ready for Claire's debut.

1:00 pm:

We finally arrived at Calaraya Laguna. We got our room and ate our lunch.

3:00 pm:

This is where the fun begins! Claire asked us to change clothes because we'll be getting dirty from this point on. We went down to the field and to our surprise we found a HUGE BALL! About 7 feet across! And guess what we'll be doing with the ball? We'll play MONSTER VOLLEYBALL! It was a fun filled activity. Grabe tang ina hindi na kaya ng english powers ko para idescribe yung feeling nung naglalaro kami. Imaginin mo naman, ang laki nung bola and we had around 10 members for each team para mabuhat yung bola at itapon sa kabilang side. Playing volleyball with a ball this big is tiring but really fun. Ang saya eh. I miss having fun with my highschool barkada. Iba talaga pag mga kasama mo ay malakas ang trip. Teambuilding kuno yung activity. Sobrang panalo. Trash talk, pep talk lahat na! Eto pa nabagsakan ako nung bola sa ulo dahil sinubukan kong saluhin mag-isa yung bola to prevent the other team from scoring!

4:00 pm:

We took a shower and went straight to the pool. Ang tagal ko na rin hindi nakakapagswimming. Kapag nasa ilalim ako ng tubig ay masaya ako. Ang tahimik at nakakapagisip ako ng maayos dahil wala kang ingay na maririnig. Kumbaga time ko yun para mapag-isa. Pag ahon mo makikita mo mga kaibigan mo nagbabasaan at nagkakatuwaan.

5:00 pm:

Umakyat kami ng bundok at pag dating sa taas ay nag mudslide kami! Sobrang sarap ng pakiramdam madulas lalo na kung 50 feet yung taas nung slide! Ang bilis kong dumudulas pababa tapos sigaw lang ako ng sigaw na para bang ako si Jack ng Titanic! Sa bawat pagbaba ko dun sa slide parang tumitigil ang mundo ko. Wala na akong ibang kailangan isipin kung hindi ang makababa na tapos ay aakyat ulit ako para ulitin. Tang ina ang saya seryoso!

November 5 1:00 am:

After Claire's debut proper, we went straight into our room and we had a barkada bonding. After a while Gids proposed that we play Marcopolo. Laughtrip sobra yung laro. Ang dilim ng kwarto tapos mukhang tanga kaming nagtatago mula dun sa taya. Para talaga akong bumalik sa pagkabata.

To sum it all up...I needed this weekend badly. I needed to get away from my problems, my frustrations and every obstacle that the world has to offer me. It's like breaking away from reality. As we left the place, I woke up with my body soar all over and it's a sign that we're going back to reality, the world full of pain, a world of tragedy. For me it really doesn't matter, I know that I can take it. With my mind clear from things I'm back to face everything the world has to offer.

2006-10-26T06:50:00.000-07:00

Ang hirap mag mahal ng patago. Ang hirap magpakabayani o kaya ay ang magpakatanga. Salamat at pasensya na dahil minahal kita. Kasalanan ko lahat. Bye.

2006-10-18T07:40:00.000-07:00

I just have to let this one out. I really don't know where I'm going to take a stand as of the moment but as far as I know I am really attracted to you. I'm sure you've heard of this a dozen of times already but who won't be attracted to a wonderful girl just like you? I mean for godsake, you're pretty, you're witty ( ui rhyming! ), you have a sense of humor that I really like and the best of all I can see the sincerity in you. I really don't know how to put my feelings anymore. Yes I'm attracted to you but inlove? I hate using that word because I know that it's still early to feel this way for you but either way it's pointing to that direction it's just that I can't say it yet.

I've said this a million times before and I'm going to say it again. The feeling is euphoric. It's like entering a state of bliss. Can't explain how happy I am just to be with you. The butterflies in my stomach keep on rolling because of you. But why? I have no idea. As long as I'm happy I know I'm going to be fine.

Too bad you're with a guy already. Well I should be happy for you? I think? How come I always end up this way? Goodluck to the both of you. I just wish I can show you how much you mean to me.

god i hate my life.

2006-10-09T07:30:00.000-07:00

Tatawirin ko ang mga nagliliyab na ilog ng impyerno para lamang makapiling ka. Seryoso.

2006-10-08T08:15:00.000-07:00

The mind of a man in desperation is nothing more than just a storm of impulses. Man does not need to see the outcome so that he can just convince himself that he must give up what he has in order to prevent himself from hurting. Mans primary goal is to survive. Desperation is not an excuse but rather it is the art of bailing out of the needs of the situation. The attempts to survival is futile yet glorious. Is man in dire need of solution? If he is indeed in need of solution, how must he tackle the problem? Must he survey the area and look for clues to help him solve his problems and undertakings? Would man resort from running away? Or would he just move on and pretend that nothing happened at all?

Indeed man is capable of creating his own fears yet he also comes up with solutions. Ironic?

Maybe.

Yes. Man lives in a world full of pretentions. A superficial reality where in you try to live just to survive instead of living life to its fullest. But mans greatest strength is his cunning ability to adapt to his environment. By using what is accessible to him, man is able to create tools for his everyday surival. It's his natural calling. To invent and make life easier. Yet he opts to live in a life full of regrets. Man is not easy to understand. Sometimes, even he confuses himself. It is his weakness. He is incapable of accepting failure. Man doesn't have any room for errors in life. He seeks perfection yet he isn't able to overcome his fears.

If you think about it, life indeed is a big tragedy.

The moment we are born, the process of death eventually starts.

putang ina.ang lakas ng tama ko sayo.but you don't deserve a guy like me.you deserve someone better.putang ina.why can't i be that good enough for anyone? loving you is like suicide.

2006-10-06T11:08:00.000-07:00

Hindi ko na alam ang gagawin ko sa iyo. Putang ina tigilan mo na sana ako. Nahihirapan na ako. Pakawalan mo na ako. Parang awa mo na. Kalimutan na lang sana natin ang kahapon. Magpanggap na lang tayo na hindi natin kilala ang isa't-isa. Layuan mo na lang ako. Iiwasan na lang kita. Huwag mo na sana ako batiin. Huwag mo na sana akong ngitian. Huwag mo na akong pahirapan. Sapagkat kahit kailan, hindi na gagaling ang sugat na iniwan mo sa aking damdamin. Ang hirap magising sa bangungot ko sayo. Akala ko sapat na ang umikot ang aking mundo sa iyo. Akala ko tama ang ibigin ka noon. Huwag ka nang magmaangmaangan pa. Kilala mo kung sino ka. Lubayan mo na ako. Huwag mo na sana akong pahirapan. Huwag ka nang bumalik dahil huli na ang lahat. Nasaktan mo na ako. Tapos na yun. Wala na tayong magagawa dun. Nadala na ako. Gusto ko nang matapos ang lahat. Iiwanan na lang kita at sa ganoon ay iiwanan mo na lang din ako. Mag-ingat ka. Huwag mong pababayaan sarili mo. Pasensya na at salamat sa lahat. Paalam.

2006-09-16T12:27:00.000-07:00

Ilan beses ko na inuulit-ulit ito: Masaya ako kapag ako ay nakapaligid sayo. Guess what? Sobrang saya ko!

2006-09-14T10:04:00.000-07:00

Let's make this short and simple.

Hindi ako makatulog...

Sa kakaisip sayo...

Ibebenta ko ang kaluluwa ko sa demonyo para lang makapiling ka.

Shet ka.

Mahal kita.

2006-09-14T03:46:00.000-07:00

Sorry. Pasensya na talaga. Masyado akong madrama, madamdamin at OA. Ang tanga ko. Sorry talaga.

Mahiwaga

2006-09-13T05:16:00.000-07:00

Mahiwaga

Anong misteryo ba ang bumabalot sa pagkatao mo? Bawat sandali, bawat minuto, bawat segundo ay langit ang pakiramdam. Alam mo ba na ang ganda mo? Lalo na kapag nakangiti ka. Natutunaw ako kapag nakikita kita. Nanghihina ang aking pakiramdam. Nauubos ang aking hininga sa bawat sulyap ko sayo. Ang gaan ng mundo kapag ika'y nasa paligid ko. Sana lagi na lang ganito araw-araw. High na high sayo. Tang ina. Ano ba ang meron ka? Ang lapit mo pero ang layo mo pa rin.

Isinumpa

2006-09-08T06:05:00.000-07:00

Sino nga ba ako? Kilala niyo ba ang taong nagsusulat sa likod ng mga salitang ito? Masayahin sa labas, problemado sa loob. Yan ang buhay ko araw-araw, laging nagtatago sa likod ng maskara. Mula pagkabata pa lang puro problema na. Siguro hanggang sa aking huling hininga ay problema pa rin ang papatay sa akin. Ngayon lang ako nagkaroon ng lakas ng loob isulat ang aking mga saloobin. Ang mga bagay na nararanasan ko at mga nararamdaman ko sa araw-araw na ginawa ng diyos. Akala niyo ba ay madaling mabuhay? Akala niyo ba puro ngiti at tawa lang ang ating mundong ginagalawan? Nagkakamali ka. Simula ng iluwal ako ng aking ina sa mundong ito ay umiiyak na ako, hanggang sa kasalukuya, umiiyak pa rin ang aking pagkatao.

Ipinanganak ako noong Abril 22, 1988. Lingid sa aking kaalaman dito pala magsisimula ang impyerno ko. Ang ama ko ay ang bunso sa kanilang magkakapatid at dahil bunso, siya ang paborito ng aking lola. Mahirap lang ang angkan namin. Isang kahig isang tuka. Ganoon lamang kasimple ang buhay noon pero may pangarap ang pamilya ng aking ama para sa kanya at ito ay ang makatapos ng kolehiyo para maiangat ang buhay ng kanyang pamilya at ng kanyang magiging pamilya. Iginapang siya ng kanyang pamilya upang makatapos ng kolehiyo. Ang ama ko ay nasa kanyang huling taon na at malapit nang magtapos. Ang ama ko ay likas na matalino pero tamad at bulakbolero. Una siyang ipag-aral sa Unibersidad ng Sto. Tomas. Doon ay kumuha siya ng kurso sa arkitekto. Ilang taon lang ang ama ko dun dahil hindi raw niya kaya ang UST dahil masyado raw mahirap at hindi kaya ng utak niya pero sa totoo ay napapabarkada na siya. Inilipat siya ng aking lola sa Mapua Institute of Technology. Simula ng tumuntong siya sa institusyon na ito ay wala na siyang ginawa kung hindi magbulakbol. Ang paalam niya kapag aalis ng bahay ay pupunta na siya sa paaralan pero sa totoo lang ay makikipagkita lamang siya sa mga kabarkada niya at mula doon ay kung saan-saan sila mapapadpad. Pagkatapos ng ilang semester sa Mapua ay napilitan siyang lumipat ng paaralan dahil masisipa na siya doon. Ang lolo ko ay galit na galit dahil nanghihinayang siya sa perang iwinaldas ng ama ko. Sa pagbabakasakaling magbabagong buhay na ang aking ama, siya ay ipinasok ng lola ko sa Far Eastern University. Pinilit ng ama ko magbago. Pumapasok naman siya at nakakakuha ng matataas ng grado. Unti-unti na rin nagbabago ang ihip ng hangin sa tadhana ng aking pamilya. Ang nakakatanda niyang kapatid na lalake ay tapos na rin ng kolehiyo at isang taon na lang ang hinihintay at matatapos na rin siya.

Ngunit sadyang malupit ang tadhana at sa hindi inaasahang pagkakataon ay namatay sa isang aksidente ang nakatatandang kapatid ng ama ko na siya niyang iniidolo.

Gumuho ang mundo ng ama ko. Nawalan siya ng inspirasyon para ituwid ang buhay niya. Para sa kanya, ang kanyang kapatid na nasawi lamang ang nakaiintindi sa kanya. Tumayong modelo at kaibigan ang kanyang nakatatandang kapatid para sa kanya. Pakiramdam ng ama ko ay mag-isa na lamang siya sa mundong ito. Gabi-gabi ay walang ginawa ang aking ama kung hindi mag-gala at uminom. Madalas siyang tumatambay sa piyer dahil ang mga kabarkada niya galing Letran at Mapua ay doon madalas tumambay. Doon pinapanood niya lumubog ang araw sa karagatan. Ito ang kanyang paraan para pagalingin ang sugat na iniwan sa kanya ng tadhana. Unti-unti na rin siyang nawawalan ng pag-asa. Araw-araw ang tindi ng lungkot na kanyang pinagdaraanan simula ng maulila siya sa kanyang kapatid. Pero biglang nag-iba uli ang ihip ng hangin.

Doon sa piyer na yun, lulan ng isang barko, nakilala niya ang aking ina.

Ang aking ina ay tubong Bacolod. Ang pamilya niya ay may kaya sa Bacolod. Kabaligtaran ng ama ko, siya ay nabuhay sa isang pamilyang sagana sa salapi at pagmamahalan. Ang aking ina ay likas rin na matalino. Valedictorian siya ng St. La Salle Bacolod nung siya ay nasa mataas na paaralan. Tumungtong siya ng kolehiyo bilang isa iskolar sa St. La Salle Bacolod at kumuha siya ng degree sa commerce. Parang wala nang proproblemahin sa buhay ng aking ina. Ang kanyang ama ay may mataas na katungkulan sa kompanyang kanyang pinagtratrabahuhan, ang Negros Navigation. Minana ng aking ina ang kanyang talino sa kanyang ama. Ang lolo ko ay iskolar ng La Salle Bacolod mula sa mataas na paaralan hanggang magtapos siya ng kolehiyo. Siya ay valedictorian noong kanyang panahon sa mataas na paaralan at naging Magna Cum Laude naman nung kolehiyo. Dahil sa dami ng kanyang mga natamong tagumpay noong siya ay nag-aaral, agad-agad siyang binigyan ng mataas na posisyon ng Negros Navigation. Malaki ang lupain ng pamilya ng aking ina. May sarili silang kotse at lahat silang magkakapatid ay nag-aaral sa magagandang mga paaralan. Nasa ikalawang taon na ng kolehiyo ang aking ina ng nasawi ang kanyang ama sa isang aksidente. Simula noon ay sunud-sunod na kamalasan na ang nangyari sa kanilang pamilya. Sa isang iglap, ang dating mayaman nila na angkan ay nabaon na sa kahirapan. Ang nanay ko ay isang promdi, usong-uso noon sa kanila ang pagluwas ng Maynila para makipagsapalaran. Lulan ng isang barko, iniwan niya ang pamilya sa pag-asang makahanap ng magandang buhay sa Maynila.

Sa Manila Port Harbor nagkakilala ang aking ama at ina. Ang aking ama ay mabilis pag dating sa babae, palibhasa mestisa ang nanay ko dahil may halong kastila ang kanyang lahi, agad-agad niyang kinilala ang aking ina. Love at first sight ika nga ng iba. Simula ng araw na yun ay hindi na sila pinag-hiwalay ng tadhana.

Ang ama ko ay magtatapos na rin sa wakas ng kolehiyo. Isang taon na lang at magkakadiploma na siya ng malaman niyang buntis na pala ang aking ina. Ang batang dinadala ng aking ina ay ako. Hindi ako iplinano ng aking ama at ina. Ako'y aksidente ng kanilang pagiging maharot sa isa't-isa. Nangako ang aking ama sa aking ina na pakakasalan niya ito at mabubuhay ng matiwasay pagkatapos niya sa kanyang pag-aaral. Nang malaman ng aking lolo ang pagdadalang tao ng aking ina, nagpanting ang kanyang mga tenga. Sa inis at galit niya ay pinalayas niya ang aking ama. Nawalan na ng tiwala ang aking lolo sa kanyang anak. Inabuso raw nito ang kanyang pasensya bilang isang ama.

Nag-alsabalutan ang aking ama at itinanan niya ang aking ina. Dahil walang konkretong plano, sila ay nagpakalat-kalat sa kamaynilaan. At sa huli ay napadpad sa lugar kung saan sila unang nagtagpo, ang piyer. Doon ay ipinilit ng aking ama na buhayin ang kanyang bagong pamilya. Pumasok siya sa piyer bilang isang crane operator. Wala kaming tiyak na tahanan noon kaya sa mga bakanteng container van kami tumitira. Halos isang taon silang namuhay ng ganun.

Namamalengke ang aking ina noon para sa kanilang dalawa ng aking ama. Sa gitna ng kanyang pamamalengke ay biglang sumakit ang tiyan niya. Yun na pala ang oras para lumabas ako sa mundong ibabaw. Ang kanilang panganay ay ipinanganak sa mabaho at malansang palengke ng Maynila.

Nang malaman ng lolo ko na nanganak na pala ang nanay ko, agad niyang pinabalik sa kanyang pamamahay ang mga magulang ko. Napatawad na rin niya ang ama ko. Dahil naaawa ang lolo at lola ko sa mga magulang ko. Binigyan ng aking lola ng pera ang mga magulang ko upang makapagsimula ng isang negosyo. Bumili sila ng pwesto sa palengke ng FTI. Malakas ang kita ng kanilang tindahan at unti-unting gumiginhawa ang pamumuhay ng aming pamilya. Ito na siguro ang magandang kinabukasan na matagal nang hinihintay ng mga magulang ko.

Ang tita ko ay mahilig sa bata kaya naman tuwing Sabado at Linggo ay doon ako nauwi sa bahay nila. Matanda na rin kasi ang kanyang nag-iisang anak na babae kaya naman aliw na aliw ang tita ko sa akin tuwing doon ako sa kanila nagtitigi. Mabait na babae ang tita ko, tinulungan niya ang aking magulang sa pagpapalaki sa akin ng wasto. Pati ang asawa niya ay tuwang-tuwa sa akin dahil na rin siguro hindi sila nagkaroon ng anak na lalake. Ipinaghanda ako ng tita ko noong aking unang kaarawan.

Ang saya ng aming buong pamilya noong aking unang kaarawan.

Ngunit lahat yun ay magbabago sa isang iglap.

Kinabukasan, Abril 23, 1989. Pinasok ng mga magnanakaw ang bahay ng aking tita at nabaril ang aking tito. Maagang nabiyuda ang aking tita sa kanyang asawa. Hindi alam nang aking mga magulang ang kanilang gagawin. Ilang linggo makalipas ang pagkamatay ng asawa ng tita ko, nasunog ang palengke, lahat ng paninda ay tinupok ng apoy.

Hindi na alam ng aking magulang ang kanilang gagawin. Ang tita ko ay nalulungkot. Sa isang iglap ay nawalan ng sigla ang aming angkan.

Naging miserable ang buhay. Ang aming pamilya ay baon sa utang.

Nang ako ay maging 6 na taong gulang ay bigla akong natanggap sa isang trabaho sa murang gulang ko. Naging mabilis ang pagdaloy ng pera. Tuwang-tuwa ang aking mga magulang sa akin dahil kahit papaano ay naiaahon ko na sila sa kahirapan. Sino bang hindi matutuwa sa kanilang anak kapag kumikita ito ng malaking pera. Pero sa isang iglap napansin ko na parang inaabuso na ang aking pagsasakripisyo. Pinili kong umalis sa aming tahanan at magpaampon sa aking Tita dahil hindi na ako natutuwa sa aking naging buhay kasama ang mga magulang ko. Ako na nga itong kumakayod, ako pa napapagalitan kapag gusto kong magsaya kahit paminsan-minsan.

Sa isang linggo ay madalas ako bisitahin ng aking ama sa bahay ng aking tita. At tuwing siya ay daraan sa akin ay wala na lang akong natikman kung hindi sermon. Walang sawang pambubunganga. Ang nakakatawa pa ay wala naman akong ginagawang masama. Lumalabas tuloy na parang stressball ako sa bahay. Sa akin napupunta lahat ng galit ng mga tao. Hanggang sa kasalukuyan ganyan pa rin ang aking buhay.

Bakit ba ang malas ng buhay na ito? Puro hirap na lang. Puro lungkot. Puro luha. Sawa na ako. Ayoko na. Iligtas niyo ako.

Totally Fucked Up and Messed Up

2006-09-06T10:23:00.000-07:00

I thought that the dark days were gone. I thought the pain and tears were already gone. Life is a living hell for me. The ghosts of the past are here to haunt me again. My inner demons are back to eat me alive. I'm just a child, helpless and confused. I don't know where to run to anymore. I've learned a very important lesson in one of my favorite subjects, INSTUD and that is, "Peace is just a preparation for war." True enough, happy days are over and we are back to business, back in wasteland. This is the aftermath of everything that I've conquered in the pass.

To start things off, I didn't get accepted in my majors program, the only thing that I've been waiting for my whole life. The career that I chose was within my grasp only to be taken away by the new chairman. I did my best and missed the mark by .003 and now it's eating me alive. Everytime my friends would talk about how excited they are to major in communication arts, I can't help it but to be disappointed to myself. I know I did my best, it's just that I'm not good enough. I'm not good enough to do anything at all. I'm helpless and I'm useless.

And then money matters. What a great time to be strucked by this ordeal. The world revolves around money. No matter what we say, when you have no cash, you ain't anything in this fucking world. That's why Mr. Bush is happily killing muslims so just he can have his oil. Haha...the things that people do for money. Same reason why they are supporting the war in the middle east. Money...they're bad for the people.

I just wish people would stop screwing my life. What did I ever do to them?

The Magical Number: 77

2006-09-02T06:48:00.000-07:00

Last night was a blast. Me together with Piyar, Cuyeg, Ella, Ale and Malia went to this place called 77. Tang ina pare solid itong lugar na ito. Lamig ng beer, sarap ng pulutan, maganda ang lugar at masaya ang kwentuhan. Wala nang tatalo sa ganitong pakiramdam. Wala kang pinoproblema, steady lang...in short good vibes pare. Pangalawang beses ko pa lang sa lugar na ito pero feel at home na ako dito. Kapag naandun ako sa lugar na yun, pakiramdam ko ay tumitigl ang aking mundo. All of a sudden parang ang saya ng moment at ayaw mo nang matapos pa ito. Sobrang saya. Kulang ang mga salita sa diksyunaryo para mailahad ko ang aking tunay na nararamdaman sa mga pangyayari. Oo na, mababaw akong tao. Kaunting serbesa, kaunting kulitan at kaunting kwentuhan ay solb-solb na ako. Happy-happy ang araw na yun. Sana maulit. Ü

Sindak

2006-08-23T07:47:00.000-07:00

Wala akong maipagmamalaki. Hindi ako mayaman, hindi rin naman ako gwapo. Hindi ako matalino, wala akong kayang gawin. Lagi na lang akong sabit sa iba. Kung saan sila dun na rin ako. Duwag ako. Deins din ako cool, deins din masex appeal. Hindi ako tigas. Hindi ako angas. Hindi ako mabait. Hindi ako marunong umintindi. Bobo ako. Wala akong alam. Hindi ko nga alam kung bakit ako nasa La Salle eh. Parang nagtatapon lang ako ng pera dito sa eskwelahan na ito dahil di ko naman kaya sumabay sa utak ng mga tao dito. Pag kasama ko mga kaibigan ko, mga kakilala ko, mga kaklase ko, natatakot ako. Natatakot na mapintasan, kasi mahina ako at walang kakayahan. Ang hirap maging walang kwenta, yung tipo ng tao na walang kayang gawin na tama. Ang tawag sa mga taong katulad ko, "Supot".

2006-08-21T02:41:00.000-07:00

Stupid. Hopeless. Loser. Jerk. Ugly. Fat. Boring. Dull. Fool. Emotional. Cold. Grey. Useless. Weak. Ignorant.Cynical. Abnormal. Pointless. Blind. Deaf. Dirty. Senseless. Alone. Unfair. Boisterous. Selfish. Lonely.Screwed. Fuckedup. Alienated. Complicated. Tragic. Broken. Fragile. Vulnerable. Ravaged. Torn. Me.

GrandMa was chased by the Red Horse

2006-08-06T09:09:00.000-07:00

Ang sarap pala ng pakiramdam pagkatapos ng isang session noh? Kasama ko ang mga bestfriend ko: Si GrandMatador Brandy, si Red Horse at siyempre pa kasama rin namin si tropang Winston. UBE kaming tatlo. Taena mapacomedy o drama di ka iiwan ng mga toh. Daig pa nila tao. Kaso sabi sakin ng mga nakatatanda masama daw mapabarkada. Kaso masaya kasama "barkada" ko. Ano magagawa ko?

Buti pa ang bisyo...

Dinadamayan ako...

Haaay putang inang buhay walang kwenta talaga kahit kailan.

Miserable,
Paulit-ulit lang ang nangyayari...

2006-07-31T18:07:00.000-07:00

Everybody is trying their best to help me. Everybody is trying their best to listen. But no one seems to understand. My dear just turn off the lights and leave me here in the dark. I'll die happy trying everything. I'm a hopeless bastard.

And I Can't Make It On My Own

2006-07-14T16:12:00.000-07:00

Right now, I'm emotionally stressed, I'm physically tired, my eyes are burning from all those tears, my heart is caught in suspension and I'm humanly unstable. July 15, 2006 at around 6:30 am, everything will never be the same again. I don't know what to say anymore rather I don't know what to do and I don't know where to start.

Brad alam mo na yun. I don't need to repeat what I've just said moments before your departure. As soon as I got home, I tried calling your phone but to no avail. You've just left the area of coverage. I was hoping to say goodbye to you for the last time.

On the other hand, I know that you will be back, I don't know when, where and how but I know deep inside my heart that you will be back to keep your promise.

Sabi ko nga sayo Brad, "Bawal akong mamatay dahil meron pa akong kailangan makilala."

Sagot mo naman, "Oo, bawal ka pang mamatay kasi babalik pa ako."

Hindi man ako naniniwala sa Diyos o sa kung sino man, tinanggap ko ang munting regalo mo, kasi alam kong alam mo kung ano ang makabubuti sa akin, may tiwala ka sa akin at meron din naman akong tiwala sayo. Basta tandaan mo lang, maghihintay lang ako dito kahit gaano pa katagal.

BAWAL AKONG MAMATAY.

1 4 U Brad

2006-07-09T08:35:00.000-07:00

The past 3 days will definitely leave a mark in my life. Friday felt like hell after that rollercoaster ride I just went through to help me not worry but in the end it wasn't enough. Come Saturday morning, I had the chance to play percussions just for the sake of trying. Later on that day, we went to Mega for our ultimate brad attack on who else but the brad himself. He had no idea.

Saturday. Wow. Ibang klase. Masaya kasi ang dami naming ginawa. Kain at inom buong araw at gabi. Tapos late night partying at Temple. Tapos we met some chicks who came from UP. We went home with all smiles. I went home smiling trying to hide a heavy heart.

Saturday night. The words you told me didn't feel real. Parang panaginip lang, hindi, parang isang bangungot siya. Lahat ng pangaral, lahat ng parting words mo brad, akala ko bangungot lang, I never thought I'll live to see this day. But a promise is a promise. Lahat ng pangako ko asahan mo.

Parting was never easy. Never. And right now I can't believe that you'll be leaving in just a week or less. Di ata ok yun. Gusto ko na lang umiyak.

Yung pag-alis mo papuntang Cada, it's like exploring a dark cave without any lights. I hope you get the picture.

Di ko ata kaya tanggapin toh. Seryoso lang brad.

2006-06-29T04:12:00.000-07:00

It is the end of the road for me. It's over.

Bente Kwatrong Oras na Nakalipas

2006-06-28T17:40:00.000-07:00

Ako ngayon ay nasa Gokongwei 404. Wala akong magawa sa kasalukuyan kaya heto at naisipan namin ni Ale magblog. 24 oras na ang nakalipas pero mabigat pa rin ang pakiramdam ko. Pano ba naman eh sa huling 24 oras ay wala akong ginawa kung hindi lumaklak ng serbesa. Ayan bugbog na ang atay ko pero malinis naman ang katawan ko sa taas ng alcohol content nito. 24 oras na ang nakalipas, pero hindi ko malilimutan ang araw na iyon. Lahat ng mga bagay na nangyari ay naaalala ko pa rin ng malinaw at detalyado. Lahat ng mga bagay na sinabi mo ay malinaw pa rin na bumubulong sa aking tenga, sa aking puso, sa aking damdamin, sa aking pagkatao.

Pag pasok ko ng unibersidad, nakipagkita ako kay Ale, pagbati ko sa kanya ay kumakanta siya, "Anong meron ang taong happy?". Ano nga ba? Bakit kakaiba ang pakiramdam na masaya ka? Parang nakakakiliti sa tiyan. Ang gaan ng pakiramdam kahit na ba may tama pa rin.

Ang lakas ng tama ko sayo, para akong bangag sa kakaisip sayo. Bakit nga ba ganito? Hindi ko maintindihan ang pakiramdam.

Ewan ko ba, gulung-gulo na ang isipan ko pero masaya ang pakiramdam. Sabi ko naman sayo eh:

Gusto kong malasing sa iyong pagmamahal...

2006-06-28T07:30:00.000-07:00

Weysted

I've been drinking from 11:00 am up to 11:00 pm. Need I say more? Nevertheless, I'm so happy! Hahaha!

2006-06-25T00:40:00.000-07:00

Brad Nights

Kagabi ay ang isa sa mga pinakamasayang gabing naranasan ko sa aking buhay. Pumunta kami ni Nico, Cuyeg, Dhi at ako sa Zayteenya sa may Timog. Ayun, nagpakasira-ulo kami. Tawanan, joke time, inuman, picturan at kwentuhan. Siyempre yung pinakamasaya dun yung kwentuhan part, kasi matagal-tagal na kaming di lumalabas. So ayun, kanya-kanyang storya, kadalasan tungkol sa babae at ang mga sawing storya namin dito maliban na lang kay Nico. Nang ako na ang nagkwekwento, eto na nga at nasabi ko na rin sa kanila ang tungkol kay...ayun basta samin-samin na lang yun. Tinanong nila akong mabuti, sigurado na raw ba ako dito, sabi ko "oo". At nung una pa nga ay parang ayaw nila maniwala, ang sabi ko naman ay seryoso at sigurado na ako. Tapos bigla akong hinamon ni Nico, "Brad, kung talagang seryoso ka kay ... straight mo nga itong SMB Pale Pilsen (a.k.a Daddy Beer). Siyempre dahil seryoso ako, tinungga ko ng parang walang bukas at pagkatapos nun ay para akong bangag na gago. Pero ayos lang, kasi ang pangalan lang niya ang laman ng isip at puso ko ng mga oras na yun. Siya lang at wala nang iba. Pagkatapos ay pumunta naman kami ng Fuzion para mag-chillax at kumain. Hanggang dun, siya pa rin laman ng isip ko. Pagkabayad namin ng bill namin ay kinlepto ko pa yung checkbook at binigay ko kay pareng Nico para souvenir nya. Naglalakad kami sa kahabaan ng Tomas Morato, dumaan kami sa harap ng isang pokpokan pero wala akong pake alam. Basta ang isip ko ay nakatuon lang sa kanya. Hanggang sa nakatulog kami, siya pa rin ang nasa isip ko. Umuwi ako ngayon ng may bitbit na mga dala-dala galing sa pare kong si Nico, salamat brad, makakaporma na ako! Pauwi na ako, sa MRT, sa bus, sa tricycle, ikaw pa rin ang nasa isip ko. Sinusulat ko ang entry na toh, ikaw pa rin ang nasa isip ko. Sabi ko naman sayo eh, gusto kong malasing sa pag-ibig mo at ngayon, may hangover pa ako sayo. Good Vibes Tsiong!

2006-06-22T05:56:00.000-07:00

Temporary High

I'm in a dire need of an outlet. 15 minutes of heaven was so much fun. I just wish that I could've had more. But after all that, I'm back to being miserable again. Save me. I'm on a high with you.

2006-06-21T09:24:00.000-07:00

Lone Wolf

"No man is an island." I'm pretty sure that most of you know this saying already. True enough, man cannot live on his own. Right now, I'm starting to hate everything. First, I got seperated from my friends in their schedule and now I'm suffering by having long breaks without anyone accompanying me. Right now, I'm running out of things to do and I will go crazy any moment soon. What a life... I'm a big loser walking around school without any friends. I miss my friends, I miss taking my lunch with them, I miss hanging around with them, I miss everything. Holy crap, I just hope that this will be over soon.

Oh well, nevertheless I'm thankful that we've crossed paths.

2006-06-18T08:24:00.000-07:00

I Drew Blood

The same way I felt when I was totally drowning in love, but this time the girl I'm falling for is kinda unusual in a good way. She's like the average girl, with an average life but with an amazing smile that just makes me feel so light. This post is turning mushy, but what the hell, that's the way it is. All I know is that I'm getting along with her pretty well and she's so sincere, we can talk about anything and we really connect ( I think?). Well that's about it for now, I don't want to assume or to look forward to anything at all. I just hope that this will be a start of a fruitful friendship.

2006-06-16T10:11:00.000-07:00

I went to a friends party and somehow I felt great after feeling stupid for quite some time now. So there we were telling stories of how our lives has been doing. It was fun listening about the happenings in their life but I also felt jealous because I can't share any story myself. It sucks to be at the other side of the planet. It sucks to be in hell while everybody is enjoying heaven. It sucks to be different and somehow I just wish I could be a normal person.

How long do I have to endure this life?

2006-06-15T06:36:00.000-07:00

Fresh new start